Jonathan Cook: Από το Ανοιχτό Internet Πίσω στο Μεσαίωνα

Υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί πως η σχετικά ελεύθερη και ανοιχτή πρόσβαση στο διαδίκτυο στη δύση φτάνει με γρήγορους ρυθμούς στο τέλος της; Στην Κίνα και άλλα αυταρχικά καθεστώτα, οι ηγέτες απλά υποτάσσουν το διαδίκτυο σύμφωνα με την θέληση τους, λογοκρίνοντας περιεχόμενο που απειλεί την εξουσία τους. Στην «δημοκρατική» δύση όμως, γίνεται με διαφορετικό τρόπο. Το κράτος δεν χρειάζεται να επέμβει άμεσα – αναθέτει την βρώμικη δουλειά σε εταιρείες. Τον Δεκέμβριο η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών των ΗΠΑ (FCC) σχεδιάζει να ζητήσει την κατάργηση των ήδη κουτσουρεμένων κανονισμών που υπάρχουν για να διατηρούν ένα ελάχιστο ίχνος «δικτυακής ουδετερότητας». Τα εργαλεία που μας βοηθούν να ασχοληθούμε με την κριτική σκέψη, ανυπακοή και κοινωνικές κινητοποιήσεις θα χαθούν. Θα δοθεί στους παρόχους μεγαλύτερη ελευθερία να αποφασίσουν το περιεχόμενο που θα μπορούμε να δούμε στο δίκτυο. Θα μπορούν να επιβραδύνουν τις ταχύτητες πρόσβασης σε ιστοσελίδες που δεν προσφέρουν κέρδος. Όσοι είναι δοσμένοι στην εύρεση πραγματικών νέων μπορεί να βρουν λύσεις. Αυτό όμως είναι μικρή παρηγοριά. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες που θα τους δίνουν και θα αγνοούν αυτό που θα τους στερούν.

Advertisements

Marco Berlinguer: Εξερευνώντας τα κοινά

Αυτό που ονομάζουμε Κινήματα Ελεύθερης Κουλτούρας αποτελούν ένα ευρύ φάσμα εμπειριών που κυρίως αναδύονται στο πλαίσιο του διαδικτύου και της ψηφιακής επανάστασης. Αν και αναπτύσσονται ανεξάρτητα, είναι χαλαρά ευθυγραμμισμένα σε ένα κοινό άξονα γνωρισμάτων και έναν αλληλέγγυο ενισχυτικό δυναμισμό – ή ένα «viral πλέγμα» σύμφωνα με τον David Boiler. Όλα αυτά τα κινήματα γεννήθηκαν ως μια πρακτική και πολιτιστική κριτική σε αυτό που ονομάστηκε «το δεύτερο κίνημα περίφραξης» - δηλαδή οι επιθετικές κρατικές πολιτικές για την επέκταση των Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας στη γνώση, το πολιτισμό, τη πληροφορία, την επικοινωνία (ακόμα και σε οργανισμούς και δεδομένα). Η αντίσταση στις πολιτικές αυτές αναδύθηκε παράλληλα με πρακτικά πειράματα σε διαφορετικές προσεγγίσεις στη ρύθμιση της ιδιοκτησίας στην ψηφιακή εποχή και πως μπορεί να οργανωθεί η παραγωγή σε ένα δικτυωμένο κόσμο.

Πηνελόπη Πετσίνη: Λογοκριτικοί μηχανισμοί στην κατασκευή «εμβληματικών μορφών» της ελληνικής φωτογραφίας

Η προσπάθεια δημιουργίας ενός εγχώριου φωτογραφικού Λόγου, σε συνδυασμό με την προσπάθεια θεσμικής κατοχύρωσης της ελληνικής φωτογραφίας, διατρέχει ολόκληρη την επόμενη δεκαετία και περνά μέσα από την κατασκευή «εμβληματικών δημιουργών» κατά το παραδοσιακό μοντέλο της ιστορίας της τέχνης. Κατά τη διαδικασία αυτή, επανανακαλύπτονται και αναγνωρίζονται ως σημαντικοί παλαιότεροι φωτογράφοι οι οποίοι αποκτούν εμβληματική θέση στην επίσημη ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας. Η Έλλη Σεραϊδάρη, ο Σπύρος Μελετζής, η Βούλα Παπαϊωάννου, ο Δημήτρης Χαρισιάδης είναι από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις τέτοιων φωτογράφων, η φήμη και η αποδοχή των οποίων θα υπερέβαινε γρήγορα τα στενά φωτογραφικά πλαίσια. Η αφήγηση όμως πάνω στην οποία δομείται, τελικά, η επίσημη ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας και φτάνει μέχρι σήμερα είναι επιλεκτική και εξωραϊσμένη. Καθορίζεται δε από μία αποσιώπηση συγκεκριμένων πτυχών του έργου και της βιογραφίας των δημιουργών που κρίνεται ότι υπονομεύουν την επίσημη – πολιτικά ουδέτερη – αφήγηση: Για παράδειγμα, αποσιωπούνται οι σχέσεις της Σεραϊδάρη με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τη ναζιστική ιδεολογία, απουσιάζουν αναφορές στις επαγγελματικές αναθέσεις (των Αμερικανών και της κυβέρνησης) στην Παπαϊωάννου για την παραγωγή προπαγανδιστικών εικόνων την περίοδο 1945-1949, υποβαθμίζονται διακριτικά οι προπαγανδιστικές φωτογραφίες του Χαρισιάδη από τη Μακρόνησο αλλά και οι σχέσεις του Μελετζή με το Παλάτι από την πλευρά της Αριστεράς.

Aura Bogado: Όχι άλλοι λευκοί σωτήρες

Χωρίς αμφιβολία γνωρίζεται με τον «Λευκό Σωτήρα»: ένα άτομο με προνόμια που συμμετέχει σε ένα σκοπό για τον οποίο ξέρει ελάχιστα ή τίποτα και επιμένει σε λύσεις που τελικά κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από καλό. Οι ακτιβιστές που έρχονται για να ηγηθούν χωρίς να ακούν αυτούς που φαινομενικά βοηθούν – και απορρίπτουν τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους που επικρίνουν τις μεθόδους τους – παράγουν ένα είδος καταστροφής που κάνει την συστημική καταστολή πολύ πιο εύκολη και αυτό που ακολουθεί είναι καταστροφική εκμετάλλευση και βλάβη των ανθρώπων που αυτοί οι σωτήρες ισχυρίζονται πως θέλουν να σώσουν. Ο τρόπος με τον οποίο δουλεύουν οι σωτήρες, ο τρόπος που υποστηρίζονται από ακτιβιστές που ψάχνουν σωτήρα, χρησιμεύει μόνο για την διαιώνιση της ανισότητας και τη σπορά διχόνοιας. Αυτό έχει σταθερή, αν όχι μόνιμη, επίδραση στα περιθωριοποιημένα άτομα που ενεργοποιούνται στο κίνημα, που είναι ήδη λιγότερο ορατά.

Ryan Smith: Ο Φασισμός Σήμερα

Μέσα στη χρονιά που πέρασε εκδόθηκαν πολλές σημαντικές εκδόσεις πάνω στον αντιφασισμό, το σύγχρονο φασισμό και στο τι πρέπει να γίνει. Από τις εκδόσεις αυτές, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως το Fascism Today: What it is and How to End It, που θα κυκλοφορήσεις από την AK Press στις 28 Νοεμβρίου 2017, είναι απαραίτητο ανάγνωσμα. Αν άλλα βιβλία, όπως το Against the Fascist Creep και το Antifa: The Anti-Fascist Handbook, κάνουν εξαιρετική δουλειά στην περιγραφή της εξέλιξης της φασιστικής ιδεολογίας και να εξηγούν την αντιφασιστική πρακτική, το βιβλίο του Burley μας προσφέρει την πιο λεπτομερή ανάλυση των διαφορετικών τάσεων της σύγχρονης ακροδεξιάς με ξεκάθαρη και ελεύθερη από ορολογίες γλώσσα. Αν υπάρχουν τρία αντιφασιστικά βιβλία που πρέπει να υπάρχουν σε κάθε βιβλιοθήκη ακτιβιστή, αυτό είναι ένα από αυτά.

Chloe Farand: Πεθαίνοντας για το περιβάλλον

Η Βραζιλία είναι μακράν το πιο επικίνδυνο μέρος για τους ακτιβιστές, με 49 καταγεγραμμένους θανάτους, ακολουθούμενη από την Κολομβία όπου το σύνολο υπερδιπλασιάστηκε σε σχέση με το προηγούμενο έτος, φτάνοντας τους 37 θανάτους, και τις Φιλιππίνες με 28 αντιδρώντες σε εξορυκτικές δραστηριότητες να δολοφονούνται. Σύμφωνα με την αναφορά, στην Ινδία υπήρξαν 16 δολοφονίες, αύξηση που αντιστοιχεί με τριπλασιασμό, στην Ονδούρα είχε 14, ενώ στην Νικαράγουα είχαν 11, κυρίως αυτόχθονες που δολοφονήθηκαν σε συγκρούσεις με κοινότητες εποίκων για τη γη. Η Global Witness επίσης ζητά να δοθεί προσοχή στους προβληματισμούς που οι ακτιβιστές έχουν εκφράσει για μια διώρυγα που θα ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό, και που απειλεί να προκαλέσει μαζικές εκτοπίσεις και κοινωνική αναταραχή. Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, 19 δολοφονήθηκαν καθώς μεγάλος αριθμός δασοφυλάκων που υπερασπίζονται τα εθνικά πάρκα έχουν στοχοποιηθεί. Σχεδόν 40% από όσους σκοτώθηκαν ήταν αυτόχθονες και 60% των δολοφονηθέντων ήταν από την Λατινική Αμερική.

Jason Hirthler: Η Λογοκρισία στην Ψηφιακή Εποχή

Πάρτε ως αρχική υπόθεση πως οι ιμπεριαλιστές καπιταλιστές θέλουν να ελέγξουν το κόσμο. Ένας όχι αδικαιολόγητος ισχυρισμός. Ως ιμπεριαλιστής καπιταλιστής, είσαι κομμάτι μιας προνομιούχας μειοψηφίας της οποίας ο σκοπός είναι να εκμεταλλευτεί περεταίρω τους απόκληρους των οποίων οι μόνοι πόροι είναι οι πόροι που λεηλατείς. Ο πόλεμος, είτε με βόμβες ή κυρώσεις ή ειδικές δυνάμεις ή μεσάζοντες, είναι εξαιρετικά κερδοφόρος για τους καπιταλιστές. Οι κατασκευαστές όπλων κερδίζουν χρήματα. Οι εταιρείες χημικών κερδίζουν χρήματα. Οι εταιρείες ενέργειας κερδίζουν χρήματα. Οι εταιρείες μέσων ενημέρωσης κερδίζουν χρήματα. Οι πρόεδροι όχι μόνο κερδίζουν χρήματα, γράφουν και ιστορία. Οι εργάτες όμως, οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι πληρώνουν το τίμημα. Αυτό είναι γιατί δεν είναι χαρούμενοι όταν ακούν τα σχέδια σου. Για το λόγο αυτό πρέπει να παραπλανηθούν, να παραπλανηθούν τόσο πειστικά και συστηματικά που θα δεχτούν, δίχως δεύτερη σκέψη, τα σχέδια που άπλωσες μπροστά τους. Η προσπάθεια για να πειστούν απαιτεί τρεις αποφασιστικές δράσεις: προπαγάνδα, παρακολούθηση και λογοκρισία. Η πρώτη είναι το επίσημο ψέμα που κατασκευάζεις για να τους πείσεις να σε πιστέψουν. Η δεύτερη είναι το δίχτυ ψηφιακής παρατήρησης από το οποίο συμπεραίνεις αν σε πιστεύουν ή όχι. Η τρίτη είναι οι εξαναγκαστικές μέθοδοι με τις οποίες τιμωρείς αυτούς που δεν σε πιστεύουν

Γιάννης Κατρής: Απόσπασμα από το ημερολόγιο της «Ηλέκτρας»

Κάποια κοπελίτσα παίζει πιάνο. Τη φαντάζομαι να τεντώνει τα χεράκια της να πιάσει τις οκτάβες. Κοντά στο κολαστήριο μια μαιευτική κλινική. Κάποια ξεγεννάει δύσκολα. Ακούγονται οι δυνατές φωνές της. Καινούργιες ζωές έρχονται στον κόσμο. Και δεν ξέρουν ότι γεννιούνται πλάι στη ζούγκλα, ότι ο κόσμος όλο και πάει να ξαναγίνει μια απέραντη ζούγκλα... Ήσυχοι, καλοί άνθρωποι, που σας λένε η σπονδυλική στήλη της κοινωνίας, δεν είμαι παρά μια ανήμπορη γυναίκα και τα θεριά γύρω ακονίζουν τα δόντια τους έτοιμα να χυμήξουν. Αν δεν ξυπνήσετε θα χιμήξουν και στις δικές σας γυναίκες και στα δικά σας παιδιά...

Γιώργος Παπαχριστοδούλου: Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, οικολογία…

Η υπεράσπιση του δημόσιου (ελεύθερου και όχι κρατικού) στο πανεπιστήμιο, την εργασία, τη γειτονιά, την πόλη ενώνει γιατί τους αφορά άμεσα όλους. Ενώνει γιατί είναι πεδίο άμεσης πολιτικής, πεδίο που μπορεί να έχει απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητά μας, πεδίο όπου μπορούν να ανθήσουν αδιαμεσολάβητοι αγώνες, μακριά από κόμματα, κράτος, εταιρείες, ΜΜΕ. Όσοι μάχονται για τον Αχελώο, τους ελεύθερους χώρους στην Αττική, ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές στη Χαλκιδική, ενάντια στα γήπεδα γκολφ στην Κρήτη, υπέρ των δασών και πολλοί άλλοι, αξίζουν τη στήριξη και την ενεργό συμμετοχή μας.

Heike Becker: Από το Άουσβιτς στην Ρουάντα. Επιστήμη, αποικιοκρατία και γενοκτονία

Η ιδέα της «φυλής» ως κριτήριο κατάταξης των ανθρώπων σύμφωνα με υποτιθέμενα γενετικά δεδομένα συνδέει την επιστήμη, την αποικιοκρατία και τις μαζικές δολοφονίες που διέπραξαν οι ναζί. Οι ομοιότητες στον τρόπο με τον οποίο οι ανθρωπολόγοι και οι αποικιακοί αξιωματούχοι κατέτασσαν τους Αφρικανούς στις αρχές του 20ου αιώνα, και στην κατάταξη των Εβραίων από τους ναζί είναι εμφανείς. Όπως οι Αφρικανοί στις γερμανικές αποικίες, οι Εβραίοι θεωρούνταν ξένοι και απειλή προς την αγνότητα του γερμανικού «αίματος», που έπρεπε να αποκλειστούν από του σώμα του γερμανικού Volk (λαού).