John Eskow: Ανάμεσα στους ρατσιστές

Η ασταμάτητη επανάληψη μιας κασέτας φυλετικού μίσους και φαντασιώσεων γενοκτονίας. Αυτό είναι το σημείο που ο αμύητος – άσχετα από το πόσο καλά έχει μελετήσει την ρητορική, άσχετα από το πόσο καλά ενισχύει τον εαυτό του έναντί της – χάνει την άμυνά του. Ήμουν ενθουσιώδης κατάσκοπος, αλλά αυτό με έκανε να χάσω το κουράγιο μου. Γιατί το να βιώνεις αυτή την ατέρμονη συζήτηση – και όχι μόνο να την βιώνεις, αλλά και να συμμετέχεις γελώντας σε αυτή – είναι κάτι για το οποίο το νευρικό μου σύστημα μου δεν ήταν προετοιμασμένο. Οι συνάψεις σε κάθε ανθρώπινο όν, με έστω ένα ελάχιστο ίχνος αξιοπρέπειας, είναι προγραμματισμένες να βραχυκυκλώνουν και να κλείνουν. Χρειάζεται να ξεκινάς το μυαλό σου συνέχεια, και στο τέλος είναι κάτι πολύ εξαντλητικό. Η σκληροπυρηνική κουβέντα περί γενοκτονίας είναι σαν την σκληροπυρηνική πορνογραφία: ο συγγραφέας πρέπει να αυξάνει το στοίχημα, να υπερφορτίζει κάθε επίθετο, να κόβει ανελέητα κάθε λέξη που δεν ερεθίζει τον αναγνώστη. Είναι μια ζοφερή αλλά πραγματική τέχνη αυτό. Μόνο να φανταστώ μπορώ πως χρόνια ανάγνωσης και εκφοράς αυτής της «πορνορατσιστικής» διαλέκτου επιφέρει μόνιμες αλλαγές στον εγκέφαλο.

Koldo Casla: Η έξωση των δικαιωμάτων στην Ισπανία

Η στέγαση είναι φανερό πως δεν αποτελεί προτεραιότητα για τις ισπανικές αρχές. Οι κεντρικές/ομοσπονδιακές δαπάνες της Ισπανίας για στέγαση και κοινωνικές δαπάνες βρίσκονται πολύ πιο χαμηλά από τις περισσότερες χώρες του ΟΑΣΑ. Ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός του 2016 για την πρόσβαση σε στέγη και στήριξη επισκευών κατοικίας ήταν 587 εκατομμύρια ευρώ, λιγότερο από 37 τις εκατό από το 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ που ήταν διαθέσιμα το 2009. Στην πρόταση προϋπολογισμού του 2017, που σύντομα θα εγκριθεί από το κοινοβούλιο, μειώνει το διαθέσιμο ποσό κατά επιπλέον 20 τις εκατό. Ακόμη και αν αναλογιστεί κανείς την σκληρή λιτότητα που έχει επιβληθεί στη χώρα κανένα άλλος τομέας του προϋπολογισμού δεν έχει υποστεί τέτοια περικοπή. Ειπωμένο ευθέως, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν αξίζουν το χαρτί πάνω στο οποίο είναι γραμμένα όταν χιλιάδες γυναίκες, άνδρες και παιδιά δεν έχουν ένα μέρος να αποκαλούν σπίτι.

James McDougall: Όχι δεν είμαστε στα 1930, αλλά ναι αυτό είναι φασισμός

Η διάδοση του φασισμού τη δεκαετία του 1920 βοηθήθηκε σημαντικά από το γεγονός πως οι φιλελεύθεροι και οι συμβατικοί συντηρητικοί δεν κατάφεραν να τον πάρουν στα σοβαρά. Αντίθετα τον διευκόλυναν και τον κανονικοποίησαν. Σήμερα όμως η συζήτηση γύρω από το φασισμό υποφέρει από την υπερβολική χρήση των ορισμών του. Αυτό πολύ συχνά επιτρέπει σε ακροδεξιές ομάδες και τους απολογητές τους να αποκηρύττουν τη ταμπέλα αυτή γιατί δεν συμπληρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά κάποιου ορισμού. Ακόμη και μεταξύ ιστορικών η κυρίαρχη τάση είναι πως οι αναλογίες με τα 1930 γίνονται μόνο από αυτούς που έχουν άγνοια. Είναι αλήθεια πως ιστορικές συνθήκες, όπως και τα άτομα, είναι πάντα μοναδικά και μη επαναλαμβανόμενα. Η σημασία της σύγκρισης δεν είναι να πούμε πως ζούμε μια επανάληψη της δεκαετίας του 1930. Είναι για να αναγνωρίσουμε τις σημαντικές οικογενειακές ομοιότητες μεταξύ των ιδεών που μοιράζονται η ακροδεξιά των αρχών του 20ου αιώνα και των μιμητών της σήμερα.

John Broich: Κανονικοποιόντας τους φασίστες

Κανένας λαός δεν αναγνώρισε το δικτάτορα του προκαταβολικά. Δεν κατεβαίνει στις εκλογές με τη πολιτική πλατφόρμα μιας δικτατορίας. Παρουσιάζει τον εαυτό του πάντοτε σαν το όργανο της Συνολικής Εθνικής Βούλησης. Πώς λοιπόν καλύπτεις την άνοδο ενός πολιτικού ηγέτη που στο πέρασμά του έχει αφήσει ένα σωρό στοιχεία αντισυνταγματικότητας, ρατσισμού και ενθάρρυνσης της βίας; Παίρνει ο τύπος τη θέση πως το αντικείμενο δρα εκτός των κοινωνικά αποδεκτών ορίων; Ή παίρνει τη θέση το ότι όταν κάποιος κερδίζει νομότυπες εκλογές είναι εξ ορισμού «κανονικός», επειδή η ηγεσία του αντανακλά τη θέληση του λαού;

Susan J. Douglas: Γιατί η τοξική αρρενωπότητα βλάπτει και τους άντρες εκτός από τις γυναίκες

Παρά την ιδιαίτερη ανησυχία των φεμινιστριών για αυτή, η τοξική αρρενωπότητα δεν είναι όρος που επινοήσαμε εμείς. Αναδύθηκε αρχικά από τα ανδρικά κινήματα του 1980 και του 1990 για να προσδιορίσουν αυτό που είδαν σαν ένα στενή, κοινωνικά κατασκευασμένη εκδοχή του ανδρισμού που εξωθεί τους άνδρες στην άρνηση των πραγματικών συναισθημάτων τους και να ανταγωνίζονται με τους άλλους άνδρες αντί να έρχονται κοντά τους. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει το συσχετισμό μεταξύ ανδρών που αγκαλιάζουν και δρουν με βάση τους συμπεροφορικούς κώδικες της τοξικής αρρενωπότητας και σε ένα φάσμα προβλημάτων, από προβληματικές σχέσεις ως κατάθλιψη, αλκοολισμό, διαταραχές θυμού, επιθέσεις και άλλες εγκληματικές συμπεριφορές και αυτοκτονία. Μια μετανάλυση από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα το 2016 έδειξε πως σε 78 ερευνητικά προγράμματα με σχεδόν 20000 συμμετέχοντες έδειξε πως άνδρες που εμφάνιζαν στερεοτυπικές macho συμπεριφορές έδειξε πως ήταν λιγότερο πιθανό να αναζητήσουν βοήθεια για τέτοια προβλήματα και είχαν χαμηλότερη ψυχική υγεία γενικότερα.

Valerie Vande Panne: Η ανεπίσημη οικονομία του Ντιτρόιτ, εκεί που αποτυγχάνει ο καπιταλισμός φυτρώνουν οι εναλλακτικές

Ίσως να έχετε ακούσει για την αναγέννηση του Ντιτρόιτ. Πρόκειται για ένα δημοφιλές αφήγημα των μέσων αυτές τις ημέρες, μια ιστορία επένδυσης και αναζωογόνησης. Νέοι άνθρωποι βλέπουν την πόλη με μια δόση ρομαντισμού, ως ένα άδειο καμβά – τα ακίνητα είναι φτηνά, αγοράζουν και η πόλη επανέρχεται. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η επαναφορά είναι μύθος. Ο δείκτης φτώχιας είναι σχεδόν στο 40 τις εκατό και παρά την εισροή νέων λευκών που προσελκύονται από την Αναγέννηση του Ντιτρόιτ, ο πληθυσμός συνεχίζει να μειώνεται, από το μέγιστο του 1,8 εκατομμυρίων το 1950 στις 670000 σήμερα. Περίπου 700000 σπίτια βρέθηκαν χωρίς νερό λόγο απλήρωτων λογαριασμών από το 2014, και περίπου 17000 κατοικημένα σπίτια βρίσκονται μπροστά στο κίνδυνο κατάσχεσης για φέτος. Μετά από δεκαετίες φτώχιας όμως οι κάτοικοι του Ντιτρόιτ έμαθαν να επιβιώνουν δίχως πρόσβαση σε παραδοσιακές μορφές χρήματος ή πίστωσης. Υπάρχει μια ανθεκτική ανεπίσημη οικονομία που έχει ριζώσει στις γειτονιές και στις κοινότητες: Ανταλλαγές, δώρα, προσφορά χρόνου προσωπικής εργασίας και ανεπίσημες επιχειρήσεις βρίσκονται παντού.

John Pilger: «Φαίνεται διασκεδαστικό», ο βιασμός του Ανατολικού Τιμόρ

Απόρρητα έγγραφα που βρέθηκαν στα Εθνικά Αρχεία της Αυστραλία ρίχνουν φως στο πως εκτελέστηκε και συγκαλύφτηκε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ου αιώνα. Μας βοηθούν ακόμη να κατανοήσουμε ποιοι και πως κυβερνούν το κόσμο. Τα έγγραφα αναφέρονται στο Ανατολικό Τιμόρ, σήμερα γνωστό ως Τιμόρ-Λέστε, και συντάχθηκαν από μέλη της διπλωματικής αποστολής της Αυστραλίας στην Τζακάρτα. Στη ταινία μου, «Ο Θάνατος ενός Λαού», υπάρχει μια σκηνή σε ένα αυστραλέζικο αεροσκάφος που πετά πάνω από τη Θάλασσα του Τιμόρ. Ένα πάρτι είναι σε εξέλιξη. Δύο άντρες με κοστούμια αλληλοσυγχαίρονται πίνοντας σαμπάνια. Είναι 1989 και πραγματοποιούν μια συμβολική πτήση για να γιορτάσουν μια πειρατική συμφωνία που αποκαλούσαν «συνθήκη», που επέτρεπε στη Αυστραλία, στη δικτατορία του Σουχάρτο και στις πολυεθνικές του πετρελαίου να μοιραστούν τα αποθέματα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του Ανατολικού Τιμόρ ως λάφυρα πολέμου. Το Ανατολικό Τιμόρ κέρδισε την ανεξαρτησία του το 1999 με το αίμα και το κουράγιο των κοινών ανθρώπων. Η μικροσκοπική και εύθραυστη δημοκρατία βρέθηκε αμέσως να είναι ο στόχος μια αμείλικτης εκστρατείας εκφοβισμού από την πλευρά της Αυστραλιανής κυβέρνησης που επιδίωκε να την αποκλείσει από τη νόμιμη ιδιοκτησία του υποθαλάσσιου πετρελαίου και φυσικού αερίου. Για να περάσει το δικό της, η Αυστραλία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Χάγη και το Δίκαιο της Θάλασσας και μονομερώς άλλαξε τα θαλάσσια σύνορα προς όφελός της. Στα 17 χρόνια που πέρασαν από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ανατολικού Τιμόρ, η κυβέρνηση της Αυστραλίας πήρε σχεδόν 5 δισεκατομμύρια δολάρια σε εισόδημα από πετρέλαιο και αέριο, χρήματα που ανήκουν στον οικονομικά εξαθλιωμένο γείτονά της.

Mumia Abu-Jamal: Επίκεντρο: Ferguson

Ας είμαστε ειλικρινείς, η μαύρη Αμερική παρά τα φτιασιδώματα και τη μόδα, είναι μια καταπιεσμένη κοινότητα. Την εκμεταλλεύονται οικονομικά, όπως στο Ferguson όπου μια πληθώρα τελών και προστίμων απειλούν τους ανθρώπους με φυλάκιση, εκτός και αν αναγκαστούν να πληρώσουν το εξωφρενικό δικαστικό κόστος. Τα χρήματα αυτά συντηρούν ένα πραγματικό apartheid, μια κατά κύριο λόγο λευκή αλλά και εξαιρετικά μη αντιπροσωπευτική τοπική κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την ουσία αυτού που προκάλεσε την επανάσταση των αποικιών εναντίον του πανίσχυρου βρετανικού στέμματος: φορολόγηση δίχως αντιπροσώπευση.

Margaret Garb: Ο 60χρονος αγώνας των καταλήψεων εναντίον της ιδιοκτησίας

Οι καταλήψεις αν και δεν δημιούργησαν πόλεις ελεύθερες από το καπιταλισμό, πέτυχαν μερικές νίκες. Στο Άμστερνταμ, που μεταξύ 1964 και 1999 ζούσαν κάπου 70000 άτομα σε καταλήψεις, η κατάληψη έγινε ένα ευρύ πολιτικό κίνημα. Μια σημαντική στιγμή ήταν το 1975 όταν η πόλη εξέδωσε μαζικά ειδοποιητήρια εξώσεων ως μέρος ενός σχεδίου να γκρεμίσουν το Nieuwmarkt, μια εργατική γειτονιά στον παλιό εβραϊκό τομέα, και να την αντικαταστήσουν με σταθμό του μετρό, μια λεωφόρο 4 λωρίδων και εμπορική ζώνη. Η γειτονιά που ήταν σχεδόν άδεια από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η μεγάλη πλειονότητα των Εβραίων της πόλης απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι καταληψίες που κατείχαν τα κτίρια πίεσαν επιτυχώς την πόλη να μικρύνει το μέγεθος της ανάπλασης, να κατασκευάσει κοινωνικές δομές στέγης και να συμπεριλάβει τους κατοίκους σε όποιο μελλοντικό σχεδιασμό. Η κατάληψη δεν ήταν πια μια «συμβολική πράξη διαμαρτυρίας» αλλά κίνημα ικανό να αλλάξει την στεγαστική αγορά της πόλης.

Lane Windham: Ο φεμινισμός της εργατικής τάξης

Κρατώντας σφιχτά ένα πανό που έγραφε «Πυροσβέστες για τα δικαιώματα και την ισότητα των γυναικών» στην Πορεία των Γυναικών στην Ουάσιγκτον, μια ομάδα γυναικών που έγραψε ιστορία ως οι πρώτες γυναίκες πυροσβέστες της πόλης της Νέας Υόρκης ανέβαιναν την Λεωφόρο Ανεξαρτησίας. Εκεί ενώθηκαν με μια νέα γενιά εργαζόμενων ακτιβιστών: εργαζόμενες και εργαζόμενους σε σχολεία, σε νοσοκομεία, σε κρατικές υπηρεσίες, στη πρόνοια, στις επικοινωνίες και χιλιάδες άλλους άνδρες και γυναίκες της εργατικής τάξης που βγήκαν για να διαμαρτυρηθούν για την ορκωμοσία του Donald Trump, στην ίσως μεγαλύτερη πολιτική κινητοποίηση στην παγκόσμια ιστορία. Οι γυναίκες συνέχισαν να διαδηλώνουν, να συγκεντρώνονται, να απεργούν και να οργανώνονται εναντίον του Trump από τον Ιανουάριο, ανάμεσά τους ένα πλήθος νεαρών εργαζόμενων γυναικών. Είναι πιθανή η δημιουργία ενός αρκετά δυνατού λαϊκού κινήματος από γυναίκες – ανάμεσά τους και αυτές της εργατικής τάξης – που να μπορεί υπερνικήσει τον Trump;