Rebecca Solnit: Ένας βιασμός το λεπτό, χίλια πτώματα το χρόνο

Η βία δεν έχει φυλή, τάξη, θρησκεία, εθνικότητα αλλά έχει φύλο. Αυτός που επιτίθεται, θέτει το πλαίσιο της κατάστασης, μέσα στο οποίο, το θύμα που επέλεξε δεν είχε δικαιώματα και ελευθερίες, ενώ ο ίδιος είχε το δικαίωμα να την ελέγξει και να την τιμωρήσει. Αυτό θα πρέπει να μας υπενθυμίζει πως η βία πρώτα από όλα είναι εξουσιαστική. Ξεκινά έχοντας ως δεδομένο πως: Έχω το δικαίωμα να σε ελέγχω. Ο βιασμός και άλλες μορφές βίας, συμπεριλαμβανόμενου του φόνου, όπως και απειλές βίας, αποτελούν το σφυροκόπημα που κάποιοι άνδρες χρησιμοποιούν για να ελέγξουν κάποιες γυναίκες και ο φόβος αυτής της βίας περιορίζει τις περισσότερες γυναίκες με τρόπους τους οποίους έχουν συνηθίσει τόσο που ίσα-ίσα τους προσέχουν – και που με δυσκολία ασχολούμαστε μαζί τους. Υπάρχουν εξαιρέσεις: το περασμένο καλοκαίρι κάποιος μου έγραψε για να περιγράψει ένα μάθημα στο κολλέγιο που οι φοιτητές ρωτήθηκαν τι κάνουν για να μείνουν ασφαλείς από πιθανό βιασμό. Οι νεαρές γυναίκες περιέγραψαν τους περίπλοκους τρόπους με τους οποίους επαγρυπνούσαν, αυτοπεριόριζαν την πρόσβασή τους στο κόσμο, έπαιρναν προφυλάξεις και ουσιαστικά σκεφτόντουσαν το βιασμό όλη την ώρα (ενώ οι νεαροί άνδρες στη τάξη, έμειναν έκπληκτοι με ανοιχτό το στόμα). Το χάσμα μεταξύ των κόσμων τους για λίγο και ξαφνικά έγινε ορατό.

Advertisements

Eleanor Finley: Λογική, δημιουργικότητα και ελευθερία: το μοντέλο του κοινοτισμού

Ο πλέον βασικός θεσμός του κοινοτισμού είναι η πολιτική συνέλευση. Οι πολιτικές συνελεύσεις είναι συχνές κοινοτικές συγκεντρώσεις, ανοιχτές σε όλους τους ενήλικες μέσα σε κάθε κοινότητα – όπως είναι μια πόλη, ένα χωριό ή ένα δημοτικό διαμέρισμα – με σκοπό τη συζήτηση, την ανταλλαγή απόψεων και τη λήψη αποφάσεων για θέματα που αφορούν την κοινότητα ως σύνολο. Μια δεύτερη κρίσιμη διάκριση μεταξύ της πολιτικής των επαγγελματιών και του κοινοτισμού είναι ο πολίτης. Με την χρήση του όρου «πολίτης», οι κοινοτιστές ηθελημένα καταλύουν την περιοριστική και άδεια από νόημα ιδέα του πολίτη που επικαλείται το σύγχρονο εθνικό κράτος. Στις κοινοτιστικές κοινωνίες, πολίτης είναι ο κάθε ενήλικας που ζει μέσα στην κοινότητα. Κάθε ενήλικας που ζει μέσα στην κοινότητα έχει την δύναμη να συμμετέχει άμεσα, να ψηφίσει και να αναλάβει για κάποια περίοδο διαχειριστικούς ρόλους. Η εποχή των κρατικών πολιτικών που ορίζονται από επαγγελματίες πολιτικούς έχει φτάσει στο τέλος της. Μόνο η από τα κάτω λαϊκή δημοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να αντισταθεί αποτελεσματικά στο δυστοπικό μέλλον μπροστά μας. Όλα τα απαραίτητα εργαλεία είναι υπαρκτά. Ένας μεγάλος πλούτος πόρων έχουν συσσωρευθεί στη διάρκεια των πολλών αγώνων της ανθρωπότητας. Με τον κοινοτισμό μπορούμε να ξαναφτιάξουμε το κόσμο πάνω στην δυνατότητα για λογική, δημιουργικότητα και ελευθερία.

John Feffer: Η Γερμανία και η άνοδος μιας «Φασιστικής Διεθνούς»

Η ακροδεξιά στη Γερμανία ακολούθησε κατά κύριο λόγο το ίδιο σενάριο με το Tea Party και τον Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια καίρια σύνδεση μεταξύ του AfD και του Trump, του UKIP και του δεξιού Ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu είναι ο διαφημιστής τους, αυθεντία στον συνδυασμό αντιμεταναστευτικών, ισλαμοφοβικών και φυλετικών μηνυμάτων. Αν και η ριζοσπαστική δεξιά έχει χάσει κάποιες πρόσφατες εκλογές – κυρίως στην Γαλλία και την Ολλανδία – έχει παρ’ όλα αυτά μεταμορφώσει τον διάλογο στην Ευρώπη. Η νίκη του AfD μπορεί να ενισχύσει αυτή τη πολιτική τροχιά στην Ευρώπη και πέρα από αυτή. Αν το κόμμα πάρει πάνω από 5 τις εκατό των ψήφων στις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές, θα έχει κερδίσει το δικαίωμα για το δικό διεθνές ίδρυμα. Η προοπτική τα χρήματα της γερμανικής κυβέρνησης να βοηθήσουν την διάδοση της ακροδεξιάς πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ένα εφιαλτικό σενάριο. Η Γερμανία έκανε ένα βήμα πιο κοντά στο να βοηθήσει στην παγκοσμιοποίηση της εναλλακτικής δεξιάς (alt-right) και να ανακυκλώσει από το σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας κάτι που δεν έπρεπε να ξαναδεί το φως της ημέρας: μια Φασιστική Διεθνή.

Ayşegül Akdemir: Σύριοι πρόσφυγες στην Τουρκία, καταρρίπτοντας τους μύθους

Για παράδειγμα πολλοί υποστηρίζουν πως «[αυτοί] οι Σύριοι έπρεπε να μείνουν στη Συρία για να υπερασπιστούν τη χώρα τους» - αλλά σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 46% είναι κάτω από την ηλικία των 18. Ακόμη ένας ευρέως διαδεδομένος μύθος μεταξύ του Τούρκικου πληθυσμού είναι η ιδέα πως η Τούρκική κυβέρνηση «ταΐζει του Σύριους» - αλλά οι περισσότεροι Σύριοι στην Τουρκία ζουν εκτός στρατοπέδων προσφύγων, αντίθετα με το ότι συμβαίνει αλλού. Ενώ το 9,12% των αιτούντων άσυλο ζουν σε στρατόπεδα, οι υπόλοιποι προσπαθούν να επιβιώσουν μόνοι τους – πολλοί ζητιανεύοντας, μαζεύοντας σκουπίδια4 ή πέφτοντας θύματα εκμετάλλευσης από την ανεπίσημη οικονομία.

Howard Zinn: Το πρόβλημα είναι η πολιτική υπακοή

Μόλις πεις πως το θέμα είναι η πολιτική ανυπακοή, λες πως το πρόβλημα είναι η πολιτική ανυπακοή. Αυτό δεν είναι το πρόβλημά μας… . Το πρόβλημά μας είναι η πολιτική υπακοή. Το πρόβλημά μας είναι ο αριθμός των ανθρώπων σε όλο το κόσμο που υπάκουσαν τις εντολές των ηγετών της κυβέρνησής τους και πήγαν στο πόλεμο, και εκατομμύρια σκοτώθηκαν εξαιτίας αυτής της υπακοής. Και το πρόβλημά μας είναι εκείνη η σκηνή στο «Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο» όπου οι μαθητές προχωρούν υπάκουα σε μια γραμμή προς το πόλεμο. Το πρόβλημά μας είναι πως οι άνθρωποι είναι υπάκουοι σε όλο το κόσμο, παρά τη φτώχια και τη πείνα και την ανοησία, και το πόλεμο και τη σκληρότητα. Οι άνθρωποι λένε πως πρέπει να ανησυχούμε για την πολιτική ανυπακοή γιατί θα οδηγήσει στην αναρχία. Κοιτάξτε στο σημερινό κόσμο που ο νόμος κυριαρχεί. Αυτό είναι το πιο κοντινό σε αυτό που αποκαλείται αναρχία στην μπερδεμένη κοινή γνώμη, χάος και διεθνής ανομία. Η μόνη τάξη που πραγματικά αξίζει δεν προέρχεται από την επιβολή του νόμου, προέρχεται από την καθιέρωση μια κοινωνίας που είναι δίκαιη και με την ύπαρξη αρμονικών σχέσεων και στις οποίες χρειάζεσαι ένα ελάχιστο κανόνων για να δημιουργήσεις έναν έντιμο διακανονισμό μεταξύ των ανθρώπων. Η τάξη όμως που πηγάζει από την εξουσία του νόμου είναι η τάξη του απολυταρχικού κράτους.

Chip Berlet: Φασισμός

Είναι ζωτικής σημασίας να καταλάβουμε πως ο φασισμός και ο ναζισμός δεν είναι βιολογικά η πολιτισμικά προκαθορισμένος. Ο φασισμός δεν είναι ενσωματωμένος στα γονίδια μιας συγκεκριμένης ομάδας ή εθνικότητας. Ο ναζισμός δεν ήταν η έσχατη έκφραση του γερμανικού λαού. Ο φασισμός δεν τελείωσε με το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας στους Συμμάχους, το γεωπολιτικό σκηνικό της Ευρώπης άλλαξε για ακόμη μια φορά με δραστικό τρόπο. Σε λίγους μόνο μήνες, κάποιοι από τους πρώην φασίστες εχθρούς μας έγιναν σύμμαχοι μας στη μάχη κατά της εξάπλωσης του κομμουνισμού. Το χρονικό αυτής της μετάλλαξης έχει αναλυθεί σε μια σειρά από βιβλία. Αλλά αν είναι ήδη τόσα πολλά γνωστά για την περίοδο αυτή, γιατί ο δημοσιογράφος και ιστορικός George Seldes αποκαλεί την ιστορία της Ευρώπης περίπου μεταξύ 1920 και 1950 «δημοσιογραφική πλαστογραφία»; Αυτή η ευρέως αποδεκτή, αν και παραπλανητική, ιστορική καταγραφή διαμορφώθηκε μέσα από φιλτραρισμένες δημοσιογραφικές αναφορές και ιδιοτελή ακαδημαϊκό αναθεωρητισμό ριζωμένο σε μια ιδεολογική προτίμηση σε εκείνες τις Ευρωπαϊκές εθνικιστικές δυνάμεις που εναντιώθηκαν στο σοσιαλισμό και στο κομμουνισμό. Από τη στιγμή που κομμάτια αυτών των εθνικιστικών αντικομουνιστικών δυνάμεων συμμάχησαν με το πολιτικό φασισμό, αλλά αργότερα έγιναν σύμμαχοί μας εναντίον του κομμουνισμού, η απολογία των συνεργατών [του ναζισμού] έχει γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Σύντομα, καθώς οι αναμνήσεις του πολέμου έσβησαν και τα άρθρα των εφημερίδων για τους συνεργάτες [των ναζί] ξεθώριασαν, οι φασίστες και οι σύμμαχοι τους αναδύθηκαν ξανά τυλιγμένοι σε ένα νέο μανδύα ευυποληψίας.

Alexandra Pedersen: Οι καναδικές εξορύξεις υποσκάπτουν την δημοκρατία στην Κεντρική Αμερική

Η ανάμιξη του Καναδά στην Κεντρική Αμερική έχει υποσκάψει την δημοκρατία στην περιοχή. Οι καναδικές εταιρίες εξόρυξης συχνά στηρίζουν ανεξέλεγκτες κυβερνήσεις και αναπαράγουν την διαφθορά σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Παρά το αποκρουστικό ιστορικό τους σε παραβιάσεις δικαιωμάτων των αυτοχθόνων, των ανθρώπινων και περιβαλλοντολογικών δικαιωμάτων, οι καναδικές πολυεθνικές απειλούν να μολύνουν τις μελλοντικές γενιές με κυβερνήσεις που χαρακτηρίζονται από ακόμα μεγαλύτερη διαφθορά και ατιμωρησία και που θα συνεχίσουν να βάζουν τα συμφέροντα του ξένου κεφαλαίου πάνω από το δημόσιο συμφέρον.

Avram Alpert: Γιατί οι σημαντικότεροι υποστηρικτές της μη-βίας δεν καταδίκαζαν πράξεις αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής βίας

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ένα βασικό ιστορικό γεγονός: δεν υπάρχει πουθενά ένα κίνημα που να είναι εντελώς βίαιο ή μη βίαιο. Απλά δεν υπάρχει. Η κατάργηση της δουλείας, η ανεξαρτησία της Ινδίας, η ανεξαρτησία της Γκάνας, το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων (για να χρησιμοποιήσουμε παραδείγματα από τον κανόνα), όλα περιλάμβαναν βία και μη βία. Είναι σύνηθες για τα άτομα που προωθούν την μη βία να λένε πως τα* μαζικά μη βίαια κινήματα πέτυχαν εκεί που τα βίαια απέτυχαν. Το πρόβλημα με τον ισχυρισμό αυτό είναι, πως δεν υπάρχει παράδειγμα μη βίαιου κινήματος που να μην συνυπήρξε ταυτόχρονα στον ίδιο χρόνο και χώρο με ένα βίαιο. Με άλλα λόγια, η επιτυχία των μη βίαιων κινημάτων είναι πάντα σχετισμένη με την παράλληλη ύπαρξη ενός «αποτυχημένου» βίαιου.

Nathalie Baptiste: Μη βία από ποιόν;

Η εφτάχρονη Aiyana Stanley-Jones κοιμόταν όταν η αστυνομία του Ντιτρόιτ εισέβαλε στο σπίτι της και την πυροβόλησε στο κεφάλι. Ο Akai Gurley ανέβαινε απλά τις σκάλες προς το διαμέρισμά του στην Νέα Υόρκη όταν ένας ξαφνιασμένος αστυνομικός τον σκότωσε. Ο άοπλος και μη αντιστεκόμενος Eric Garner πέθανε με φρικτό τρόπο από ασφυξία στα χέρια αστυνομικών στο Στάτεν Άιλαντ. Γιατί οι φονιάδες ενός παιδιού που κοιμόνταν ή ενός αθώου άνδρα στο ίδιο του το σπίτι δεν καταδικάζονται ως δολοφόνοι όταν έφηβοι που πετάνε πέτρες στηλιτεύονται ως βίαιοι αλήτες; Ο φρικιαστικός θάνατος του Garner από ασφυξία, που ένας περαστικός βιντεοσκόπησε, δεν προκάλεσε εκκλήσεις για μη βία από το μέσο αμερικάνικο κοινό για μη βία. Όταν όμως μερικοί θυμωμένοι άνθρωποι στη Βαλτιμόρη έκαψαν ένα φαρμακείο, οι επικριτές ξέσπασαν με μια χιονοστιβάδα ρητών του Martin Luther King Jr., ωραιοποιημένα κατάλληλα προς κατανάλωση από λευκούς.

Λεωνίδας Οικονομάκης: Η νύχτα που άλλαξε τα πάντα

Πίσω στο 2013 μετά από πολλά χρόνια παραμονής στην πολιτική και κοινωνική αφάνεια η Χρυσή Αυγή ήταν στο απόγειο της δημοτικότητας της. Μετά το μετασχηματισμό της σε πολιτικό κόμμα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι νεοναζί είχαν γραφεία μόνο στη Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, και πήραν μόνο το 0,1 επί τις εκατό στις εκλογές του 1996. Η κρίση όμως του ελληνικού χρέους λειτούργησε για το κόμμα ως ένεση αναβολικών φέρνοντάς το στο προσκήνιο της πολιτικής σκηνής και επιτρέποντας την είσοδό του στη βουλή. Στο μεταξύ, τα μέλη του κόμματος ανέπτυξαν έντονη κοινωνική παρουσία στις κυριότερες ελληνικές πόλεις, και σημαντικότερο, στους δρόμους των φτωχότερων γειτονιών. Σύμφωνα με το Δίκτυο Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας, το έτος 2011 καταγράφηκαν 63 περιπτώσεις σοβαρής ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 154 το 2012, και ένα χρόνο αργότερα σε 166. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η Χρυσή Αυγή ήταν αναμιγμένη σε πολλές από αυτές. Όμως δεν έγινε τίποτα: εκτός από το αντιφασιστικό κίνημα, κανείς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται. Όπως δεν νοιάστηκε ούτε η κυβέρνηση, ούτε το δικαστικό σύστημα. Τουλάχιστον μέχρι τη νύχτα της 17ης Σεπτέμβρη 2013.